Leesplankje

Ben ik al zo oud, dat ik op school nog te maken heb gehad met het vroeger welbekende leesplankje? Blijkbaar.
Ik zag deze in een streekmuseum in de Betuwe. Het staande vierde boekje van links, dat heb ik ook nog. Johannes Beekum (1864 – 1949) bedacht deze methode. Hij was hoofdonderwijzer in Hoogeveen en een inventief persoon. Hij vond de toenmalige methodes maar niks. Als kinderen nu eens woorden zouden kunnen leren door ze uit te spreken in plaats van de namen van de letters te spellen, dan zou dit meer tot de verbeelding spreken. 
In het jaar 1897 werd de eerste versie uitgebracht maar dat was nog niet de bekende aap-noot-mies. Het bevatte ook nog andere woorden zoals raam, roos, gat, fik en neef. 
In 1910 werd de Hoogeveen-methode, zoals het werd genoemd, geintroduceerd door uitgeverij Wolters-Noordhoff, met illustraties van Cornelis Jetses. 
En zo ging het lange tijd door, tot in de jaren zestig leerden kinderen op deze manier de taalspelling, vandaar dat ik het mij ook nog herinner. 
Zeventien woorden had het plankje, die samen alle belangrijke klanken van de Nederlandse taal afdekten. Het was voor die tijd zo revolutionair en tevens zo succesvol omdat de plaatjes van Jetses de woorden herkenbaar maakten. De kinderen hielden van de veilige huiselijke uitstraling die er op te zien was. Zo werden letters en woorden visueel ondersteund. Wat de meeste kinderen ook leuk vonden: je had een eigen plankje met gleuven en een doosje vol losse letters. Zo werd het fysiek en onthield je het beter. Ook was het veel logischer om door middel van een klankmethode woorden te spellen dan door het voorheen eindeloos herhalen van de letters. 

Ach, wat was het in die tijd heerlijk overzichtelijk. En zeg nu zelf, ik ben van taal gaan houden dus het heeft wel gewerkt!