Abdij

Het was eind juli 2024 en warm en het werd nog warmer. Ik ging een paar dagen naar de Lillbosch abdij in Echt en binnen in het klooster bleef het koel. Dat had ik nodig, daar zijn. Inkeer, tot rust komen. De maaltijden worden er genuttigd in stilte. Eten zonder praten, ik houd er van. Alleen klonk er muziek, en vrij luid. Dit begreep ik dan weer niet.
Met een van de gasten, Hans, had ik direct een connectie en buiten de maaltijden om voerden we gesprekken. We kwamen erachter dat we alle twee wakker waren geworden, in het Licht de enorme duisternis hadden aanschouwd de laatste jaren. En we vonden elkaar in ‘waarom zien andere mensen dat toch niet?’ en ‘hoe kan het dat ze ons willen doen geloven dat wij gek zijn’?
Ik weet nog, de eerste dag, ik voelde mij somber en een beetje angstig. Ik ontdekte het parkje met veel bomen en struiken, het ligt naast de abdij. Een lang pad leidt naar een beeld en toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het Jezus Christus was, en nog steeds is natuurlijk. Met zijn armen uitgestrekt, zo van ‘kom maar, hier is alles goed’. Ik was er direct door geraakt en ging er iedere dag even naar toe. Ik verbleef niet zo lang in het klooster dus het lijkt alsof ik continue met Jezus oog in oog stond maar ik liep daar ook wel eens twee keer per dag. Hoe dan ook, dit beeld nam ik mee in mijn hart. Als ik het moeilijk heb, zie ik niet Jezus die op mij wacht, daar aan het einde van het pad. Nee, het is andersom. Ik zie hoe hij op mij toeloopt, met die uitgestrekte armen.
Ik ben niet alleen, dat is wel duidelijk.