Aïda in Hongarije

Het was 1989 en Wilke, Maurice en ik gingen op vakantie naar Hongarije. We verbleven in Budapest in een appartement van mevrouw Iggaly, midden in het centrum van Pest (de Donau scheidt de delen Pest en Buda), met overal plastic over de meubelen, ter bescherming. Er valt over de twee weken dat we daar waren (bloedheet! juli!) meer te vertellen maar ik beperk me tot de uitvoering van de opera Aïda van de componist Giuseppe Verdi uit 1871. Dit gebeurde op het Margaretha eiland, dat in de Donau ligt, zoals ik net al noemde tussen Pest en Buda in. Daar waren we al vaker geweest om buiten te zijn en in het gras te liggen. Vandaar dat we hadden vernomen dat het bijzonder was dat deze opera werd opgevoerd. Dit kwam niet zo vaak voor. En dan in de buitenlucht en geen dure kaarten, daar kan je je iets bij voorstellen in het Hongarije van toen.
Het was onze laatste dag daar. De volgende dag zouden we weer naar huis reizen. De avond brak aan en we kozen een plaats op de tribune, samen met nog veel meer mensen. We genoten van de opera. De zang, het spel, de entourage, het was prachtig om te zien en te horen. Na enige tijd ‘viel het doek’, iedereen ging klappen en op het podium werden bloemen uitgedeeld. Net zoals bij ons in Nederland aan het einde van een voorstelling.
Goh, dachten wij, het is al afgelopen. Ook snel. Dus wij terug naar het appartement.
De volgende dag, we reisden per touringcar, hoorden we in de bus dat er meer mensen waren geweest en dat de voorstelling wel meer dan drie uren had geduurd en dat het al nacht was voordat het afgelopen was. Wisten wij veel. We waren jong en hadden ons nooit zo in Aïda verdiept. Sowieso zijn wij niet echt opera-fans. Maar nu vonden we het vreselijk jammer! We waren in de pauze weggegaan, daarna waren er nog drie aktes. Cultuurbarbaren die wij er waren. Gelukkig heb ik wel een paar foto’s gemaakt die avond; ze zijn niet scherp maar het beeld zegt genoeg.